Twee jaar geleden bracht ik deze website voor ‘Nyilza yoga’ de wereld in. Een maand later kwam ik erachter dat er ook iemand anders deze wereld in wilde komen.
Nog een Nilza kwam eraan. Onze dochter.
We schrijven haar naam als ‘Nilza’, omdat deze schijfwijze vaker voor komt.
Ik had geen ruimte meer voor wat ik allemaal van plan was met deze website en met mijn yogareis in Ladakh. Ik voelde heel duidelijk een focus voor mijn zwangere lichaam en de geboortereis die eraan kwam. Ook voelde ik nog duidelijker dat Ladakh voor ons de plek is om te wonen, om ons leven met z’n drieen te beginnen. Alleen gingen die negen maanden sneller dan ooit en bleek het onmogelijk om op tijd een visum te krijgen voor meer dan drie maanden. Dus werden de plannen omgegooid. We hebben gelukkig nog lange tijd met elkaar in Ladakh kunnen zijn, voordat we vertrokken naar Nederland voor jouw geboorte.
Ik heb heel veel gelezen over de reis van zwangerschap en geboorte geven. Ik heb ook naar veel geboorteverhalen geluisterd. En daarnaast was het deze negen maanden voor mij de allerbelangrijkste oefening om dichter bij mijn lichaam te komen, dicht bij jou te zijn en in contact te zijn met jou. Je te leren kennen. Ik ben heel erg dankbaar dat ik de tijd en ruimte genomen heb om deze verbinding te maken. Yoga bleef tijdens de zwangerschap mijn manier. Mijn manier om in balans te blijven. Te navigeren in deze tijd waarin zwanger zijn en geboorte geven, net als veel andere dingen, niet meer zo natuurlijk zijn voor ons. We geven ons vertrouwen vaak weg, aan andere mensen. Terwijl ik juist voel, dat dit misschien wel het aller belangrijkste is, in het leven, om zélf te doen. Dus moest ik nieuwe dingen leren om me te verdiepen. Mijn geboorteverhaal is voor een andere keer. Maar je werd geboren. Thuis op mijn yogamat. Opgevangen door de handen van mijn zus en daarna warm tegen je mama en papa aan.
De weken, maanden na jouw geboorte was het meer dan ooit mijn oefening om in balans te blijven. Zoveel zorg en liefde naar jou, terwijl ik het zelf ook hard nodig had. Mijn manier bleef nog altijd yoga. Als ik een klein momentje had, zat ik op m’n mat. Ik blijf daar terug komen, omdat het mij een rustmoment geeft. Ik kan dan ademen en voor heel even, hoeft er niks anders. Het is ook mijn manier om ‘mij’ er te laten zijn. Aandacht en ruimte voor mijn lichaam en geest, om te blijven luisteren wat er nodig is. Wat ik nodig heb. Om te ‘zijn’.
En dat gevoel geeft Ladakh me ook. De ruimte om te zijn. Dus nu leven we voor het grootste deel van het jaar in Ladakh en komen we, wanneer het écht te koud wordt in de bergen, met mijn familie in Nederland knuffelen. Nilza laat ons zien dat de balans mogelijk is. De balans tussen twee culturen, twee verschillende omgevingen, twee families, twee mensen. Ik en Namgail. Het is zeker niet makkelijk, maar toch maak ik steeds weer de keuze voor dit leven, om deze werelden met elkaar te verweven. Omdat ik zie dat er dan iets gaat stromen.
En nu is het dan ook weer tijd om mijn yogareis in Ladakh op te pakken en dit gevoel met jullie te delen. Deze unieke plek samen te ontdekken en onze energie te laten stromen.
Reactie plaatsen
Reacties